Powiąż produkt z właściwą recepturą. Zapisz numer UFI, przypisz go do konkretnej wersji składu i kontroluj zgodność identyfikatora z etykietą, kartą charakterystyki oraz statusem zgłoszenia PCN.
ECHA opisuje UFI jako kod powiązany z jedną unikalną kompozycją mieszaniny. Oznacza to, że identyfikator nie jest zwykłym numerem produktu ani numerem partii, lecz ma prowadzić do konkretnej receptury związanej z informacjami przekazywanymi dla potrzeb zgłoszenia do ośrodków zatruć.
Do utworzenia identyfikatora wykorzystuje się dane firmy oraz numer formulacji. ECHA wskazuje numer VAT jako rozwiązanie zalecane, ale opcjonalne. Do tego dochodzi wewnętrzny numer formulacji z zakresu od 0 do 268 435 255.
Na etykiecie i w dokumentacji kod powinien występować z prefiksem UFI: oraz w postaci 16-znakowego identyfikatora podzielonego na cztery bloki.
Kod UFI nie jest numerem CAS, numerem REACH, numerem partii ani samym zgłoszeniem PCN. To osobny identyfikator powiązany z kompozycją mieszaniny chemicznej i służący do połączenia produktu z odpowiednimi informacjami toksykologicznymi i recepturowymi.
Zobacz też: karta charakterystyki CLP i klasyfikacja mieszaniny chemicznej.
Obowiązek użycia kodu zależy od tego, czy mieszanina podlega wymaganiom załącznika VIII do CLP oraz jak i gdzie jest wprowadzana do obrotu. To dlatego sama odpowiedź „produkt jest chemiczny” nie wystarcza do oceny wymagań.
UFI powinien odpowiadać jednej unikalnej kompozycji mieszaniny, a nie dowolnej grupie produktów o różnych recepturach.
Co do zasady numer UFI powinien znaleźć się na etykiecie produktu tam, gdzie będzie łatwo odnaleźć go przy identyfikacji mieszaniny.
Dla produktów nieopakowanych oraz jako alternatywa dla określonych produktów używanych wyłącznie na terenie zakładów przemysłowych kod może zostać wskazany w sekcji 1.1 SDS.
Produkt objęty obowiązkiem nie powinien być wprowadzany do obrotu, dopóki UFI nie zostanie uwzględniony w ważnym zgłoszeniu PCN.
Najczęstszy błąd polega na traktowaniu UFI tak, jakby był samym zgłoszeniem. W praktyce trzeba rozdzielić trzy rzeczy: kompozycję mieszaniny, identyfikator UFI oraz status zgłoszenia PCN.
To rzeczywisty skład produktu wraz ze stężeniami i danymi o składnikach. Jeśli receptura się zmienia, może to wpłynąć na UFI i późniejsze obowiązki.
Kod UFI łączy konkretną kompozycję z informacjami przekazywanymi dla potrzeb ośrodków zatruć i oznakowania produktu.
Zgłoszenie PCN jest osobnym działaniem regulacyjnym. Samo utworzenie UFI nie zastępuje przekazania wymaganych danych w odpowiednim formacie.
Jeżeli szukasz odpowiedzi na pytanie jak wygenerować numer UFI, najważniejsze jest zachowanie porządku między identyfikatorem a rzeczywistą recepturą produktu. Poniższe kroki odpowiadają także danym opisanym w sekcji HowTo.
Zanim utworzysz kod UFI, musisz mieć ustaloną kompozycję mieszaniny i wiedzieć, do jakiej wersji receptury ma odnosić się identyfikator.
Wewnętrzny numer formulacji powinien być przypisany do konkretnej kompozycji. To właśnie on jest jednym z kluczowych elementów potrzebnych do przygotowania UFI.
ECHA wskazuje numer VAT jako rozwiązanie zalecane, ale opcjonalne. W praktyce ważne jest użycie właściwych danych firmowych zgodnie z przyjętą metodą tworzenia kodu.
Identyfikator powinien być przedstawiony jako UFI: i zapisany jako 16-znakowy kod podzielony na cztery bloki.
UFI trzeba następnie przypisać do produktu, etykiety oraz, gdy to potrzebne, do sekcji 1.1 karty charakterystyki.
Po utworzeniu identyfikatora należy sprawdzić, czy produkt wymaga ważnego zgłoszenia PCN i jaki jest status tego obowiązku.
W praktyce dokumentacyjnej te identyfikatory często pojawiają się obok siebie, ale pełnią zupełnie różne role. Warto je rozdzielić, żeby prawidłowo budować etykietę produktu i dokumentację mieszaniny.
| Identyfikator | Do czego służy | Czego nie zastępuje |
|---|---|---|
| UFI | Łączy produkt z jedną kompozycją mieszaniny i zgłoszeniem do ośrodków zatruć | Nie zastępuje numeru CAS, REACH ani numeru partii |
| CAS | Identyfikuje substancję chemiczną | Nie identyfikuje całej kompozycji mieszaniny |
| REACH | Dotyczy identyfikacji rejestracyjnej substancji | Nie jest kodem etykietowym dla mieszaniny |
| Numer partii | Śledzi konkretną serię produkcyjną | Nie zastępuje UFI ani zgłoszenia PCN |
Najważniejsza zasada praktyczna brzmi: identyfikator powinien być przypisany do konkretnej kompozycji mieszaniny. To właśnie dlatego problematyczne staje się używanie tego samego kodu dla receptur, które faktycznie różnią się składem.
UFI ma prowadzić do zestawu informacji o mieszaninie wykorzystywanych przez ośrodki zatruć. Jeśli identyfikator nie odpowiada rzeczywistej recepturze, pojawia się ryzyko niespójności między produktem, etykietą i zgłoszeniem.
Najlepiej w systemie, który łączy kompozycję mieszaniny, numer UFI, etykietę produktu i status zgłoszenia PCN. Zobacz też: program do zarządzania UFI i SDS.
Jeśli firma pracuje nad większą liczbą produktów, sam kod UFI nie wystarczy. Trzeba jeszcze wiedzieć, do jakiej receptury należy, na której etykiecie występuje i jaki jest status zgłoszenia.
W praktyce to właśnie uporządkowany rejestr numerów UFI ogranicza chaos przy większej liczbie produktów. Jeśli szukasz bardziej systemowego spojrzenia, zobacz również program SDS i generator SDS.
Jedno z najważniejszych pytań praktycznych brzmi: czy po zmianie receptury można zostawić ten sam kod? Odpowiedź zależy od tego, czy nadal mówimy o tej samej unikalnej kompozycji mieszaniny, czy już o nowej konfiguracji danych produktowych.
Trzeba sprawdzić, czy zmiana dotyczy składu, stężeń albo innych elementów, które wpływają na unikalną kompozycję mieszaniny. W praktyce to analiza receptury decyduje, czy potrzebny jest nowy identyfikator.
Jeżeli identyfikator przestaje odpowiadać rzeczywistej kompozycji, pojawia się problem zgodności między etykietą produktu, kartą charakterystyki i zgłoszeniem PCN. Dlatego zmiana receptury a UFI powinna być kontrolowana razem z dokumentacją produktu.
Zanim wydrukujesz etykietę produktu, warto sprawdzić nie tylko sam format kodu, ale też jego powiązanie z recepturą i zgłoszeniem.
Jeżeli chcesz szerzej zobaczyć cały kontekst etykiety, przejdź do strony numer UFI na etykiecie CLP. Jeśli interesuje Cię miejsce UFI w SDS, zobacz UFI w karcie charakterystyki.
Nie. Samo utworzenie identyfikatora nie jest równoznaczne ze zgłoszeniem PCN. Jeżeli produkt podlega obowiązkowi, nie powinien być wprowadzany do obrotu, dopóki UFI nie zostanie uwzględniony w ważnym zgłoszeniu.
Tak. ECHA wskazuje numer VAT jako rozwiązanie zalecane, ale opcjonalne. Kluczowe jest prawidłowe przygotowanie danych firmy i numeru formulacji.
Zasadniczo na etykiecie produktu. W określonych przypadkach dotyczących produktów nieopakowanych lub niektórych zastosowań przemysłowych kod może zostać wskazany w sekcji 1.1 SDS.
Kluczowe jest nie tyle brzmienie nazwy handlowej, ile to, czy identyfikator nadal odpowiada tej samej unikalnej kompozycji mieszaniny. Nazwa handlowa nie zastępuje oceny receptury.
Najczęściej są to: numer UFI na etykiecie CLP, program do zarządzania UFI i SDS, generator SDS oraz tworzenie karty charakterystyki.